Στην σημερινή εποχή υπάρχουν τα γήπεδα 5Χ5 αλλά η ομορφιά της εποχής εκείνης που βγάζαμε όλοι το “μεγάλο μας ταλέντο” ήταν τέλεια. Η λαχτάρα που είχαμε, ήταν κάθε μέρα το ίδιο μεγάλη. Δε χρειαζόμασταν καν γήπεδο. Πεινασμένοι, διψασμένοι και ακούραστοι, μέχρι να ακούσουμε τις φωνές της μάνας από το μπαλκόνι: «Γρήγορα σπίτι, το φαγητό είναι έτοιμο»

Όταν μαζευόμασταν όλοι, στήναμε δυο πέτρες για κάθε τέρμα, βάζαμε τα μπουφάν μας από πάνω για να είναι πιο έντονο το δοκάρι, χωριζόμασταν σε ομάδες και το απόλυτο ντέρμπι ξεκινούσε.

Άγραφοι, αλλά απαράβατοι: Οι 10 κανόνες της αλάνας

Τη θυμάστε τη διαδικασία, προφανώς. Μόνο που με την πάροδο των ετών μάλλον έχουμε διαστρεβλώσει όλοι μας μερικά πραγματάκια κι έχουμε αναγάγει μερικούς μύθους σε πραγματικότητα.

1. Ο πιο χοντρός ήταν πάντα ο τερματοφύλακας.

2. Ο ιδιοκτήτης της μπάλας αποφάσιζε ποιοι θα παίξουν και ποιοι όχι.

3. Δοκάρια ήταν πάντα οι ζακέτες μας. Ναι, εκείνες τις οποίες έβλεπε η μητέρα σου στο σπίτι και ούρλιαζε για την βρωμιά.

4. Ο αγώνας τελείωνε μόνο όταν ήταν όλοι κουρασμένοι.

5. Δεν έχει σημασία πόσο ήταν το σκορ. Πάντα ίσχυε το «Όποιος βάλει το επόμενο κερδίζει».

Η "μαγεία" της αλάνας που νοσταλγούμε - Αυτοσχέδια γηπεδάκια των Πατησίων | Sport-Chicas.gr - Η ενημέρωση με άλλο μάτι!

6. Διαιτητής; Χαχα!

7. Αν κανείς δεν είχε μπάλα τότε και τα μπουκάλια έκαναν την δουλειά τους. Ειδικά εκείνα τα μικρά πλαστικά.

8. Αν σε διάλεγαν τελευταίο, τότε δεν έχεις καμία ελπίδα στη ζωή σου.

9. Όταν η μπάλα κολλούσε κάτω από κάποιο αυτοκίνητο το άγχος και η πίεση χτύπαγε κόκκινο.

10. Όταν ο ιδιοκτήτης τσαντιζόταν για κάποιο λόγο, είχαμε …Τέλος παιχνιδιού!

10 + 1: Και βέβαια το κλασικό στα 3 κόρνερ, πέναλτι!